Lia van Gils, digitale atelier

liavangils@upcmail.nl
burgemeestervanstokkelen@gmail.com
T: 0497-51 70 63
Ik geef ook workshops! Klik hier.

Geboren te Eersel als het 2e kind van 5 meisjes. Woonplaats: Eersel

Achtergrond & Drijfveer

Al op de kleuterschool bij de nonnen in Eersel werd duidelijk dat ik toch wel goed kon observeren. We gingen eendjes tekenen en ik was de enige kleuter die eendjes met pootjes tekende. Iedereen tekende eendjes in het water. Er werd nog gezegd door enkele kleuters: “Dat is niet goed, eendjes hebben geen pootjes!” Dit werd met veel verve aan mijn moeder verteld op een ouderavond, en de kleuterjuf zei erbij dat ik daarom erg intelligent was. Thuis waren we na schooltijd ook altijd aan het tekenen en knutselen. In die tijd dat er geen TV was, werden we opgevoed met het idee dat ‘niksdoen’ niet hoorde. Dus als je bezig moest zijn met ‘iets’, dan liever met iets ‘leuks’. Graag wilde ik naar de kunstacademie, maar daar zat geen ‘brood’ in volgens mijn ouders. In die tijd bleef je overigens toch thuis als je moeder werd. Dus waarom geld uitgeven aan een opleiding waar je later toch niks aan had? Er waren toen in mijn omgeving geen werkende moeders.

Opleiding/ begeleiding 

In de jaren ’70 had je in Eersel een vrije academie in samenwerking met het ‘VJV’ onder beheer van Theo Kapp?? en Ad Snieders, waar je op allerlei manieren creatief bezig kon zijn. Ik maakte van klei een hoofd, wat erg in trek was, want juist dàt werkstuk werd tijdens een expositie gestolen.


Leuk interview van Localtv Bergeijk met Lia van Gils, bij het Glazen Paviljoen te Bergeijk (mei 2014).

Ook maakte ik allerlei dingen van macramé, waarvoor ik gevraagd werd door anderen om voor hen ook zo’n leuke hanger te maken. Ik ontmoette op mijn werk iemand uit Reusel die naar de Academie in Arendonk ging. Zij vertelde daar erg enthousiast over en dat leek mij wel wat. Op mijn 21e jaar ben ik daar begonnen.
Ik had les van Jean Leysen. De eerste 2 jaren heb ik vooral kubussen getekend en later ben ik begonnen met etsen en schilderen. De eerste ets die ik daar maakte, wilde Jean Leysen persé van mij kopen. Ik heb van hem een uitgeschreven geldcheque t.w.v. 1000 Francs (een Belgische Franc was toen 7 cent) gekregen, waar ik nog veel moeite voor heb moeten doen om deze cheque in Nederland uitbetaald te krijgen. Deze opleiding heb ik destijds niet afgemaakt omdat je toen gebonden was aan minstens 12 uur per week aanwezigheid in Arendonk. Op de sociale academie in Den Bosch in 1981 had ik ook creatieve lessen. De docent gaf dit op een ontzettend motiverende manier. Na afloop van het eerste jaar gaf hij een evaluatie over elke leerling. Hij vertelde over mij: “Ik snap niet wat jij hier doet, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ik geef een opdracht en jij begint meteen te werken en je maakt de mooiste dingen, terwijl alle anderen vaak niet weten waar en hoe te beginnen”. Ik stond perplex. Ik wist toen nog niet of ik dat wel of niet leuk moest vinden.

Drieluik

Drieluik

In 1999 kwam ik op de open dag van Schildersvereniging de Rietpen in Bladel. Ik zag de gezellige gemoedelijkheid en dat iedereen werd gerespecteerd. Of je nou beginner was of gevorderd, je hoorde er bij. Hoewel ik nooit portretten of modellen had getekend, ging ik op de maandagavond portretteren. Hierdoor ben ik nu ook thuis meer aan het schilderen en tekenen. Voorlopig ben ik nog steeds bezig met het uitproberen van materialen en schilderstechnieken. Ook doordat we op de vrijdagmorgen “vrij” werken in het atelier is dit een erg goede stimulans voor mij. Je doet al doende ideeën op.

Over mijn schilderijen

Voor mijzelf gaat het vooral om de sfeer in mijn werk. Het gaat er bij mij dan niet eens zo zeer om wàt erop staat, of wàt het is. Het leuke van schilderen is ook dat je toch wel erg uiteenlopende reacties op je werk krijgt. Bijvoorbeeld over mijn schilderij ‘Beweging’. Onze kleinzoon Jimmy van 3 jaar, zegt dat het een motor is. Dat is voor hem heel duidelijk. Voor enkele enthousiaste galeriebezoekers, die ‘de maker van dat schilderij’ graag wilden spreken, had hetzelfde schilderij verwijzingen naar de oude tijd uit Egypte. Ze zagen het masker van Toetanchamon erin. De reactie van onze kleindochter Quinty van 2 jaar, op de tekening ‘Mieke’; “Dat is mamma in haar prinsessenjurk!”. En voor haar zijn de ‘Figuren’ op mijn desbetreffende schilderij twee grote beren met een klein beertje. Toen onze kinderen op zich zelf gingen wonen heb ik voor hen schilderijen gemaakt wat bij hen paste. Dus iets van mezelf en van hun interieur. Ze zijn allemaal erg trots op hun echte ‘Van Gils’.

Grote voorbeeld

Ik houd vooral van surrealistisch werk zoals Carel Willink. Ook voor Escher heb ik grote bewondering, terwijl ik sommige werken van Corneille ook erg mooi vind. januari 2004